Nieskończoności jest symbolem trwałości, powtarzalności oraz wieczności. Jego historia sięga starożytnego Egiptu oraz Grecji, jednakże wtedy był obrazowany jako wąż z ogonem w pysku, który nieprzerwanie pożera siebie i odradza się z siebie, znany pod nazwą Uroboros. Na początku był on symbolem rzeki, która miała opływać Ziemię. Rzeka ta nie miała ani źródła, ani ujścia, a wszystkie rzeki oraz morza na świecie wlewały się do niej. Dla alchemików Uroboros był symbolem nieskończenie się powtarzającego się cyklu przemiany materii, odpowiednik kamienia filozoficznego. W dawnych kulturach symbol nieskończoności był obrazowany jako słońce, którzy poprzez kult solarny wierzyli, że słońce to pra-siła twórcza. Jego ziemskim odpowiednikiem był ogień - zapewniał nie tylko ciepło oraz światło, ale również poprzez swoją destrukcyjną naturę odbierał, a następnie dawał życie. Kult Słońca wyznawany był przez Greków, Persów, Azteków oraz Słowian. W kulturze celtyckiej symbol nieskończoności był ukryty w węzłach, które widoczne były w haftach, biżuterii, czy np. w wykutej broni. Oznaczał wieczność oraz nieskończoność.
Obecny symbol nieskończoności, czyli odwróconej ósemki, powstał w 1655 roku, zaproponowany przez Johna Wallisa. Charakteryzuje się tym, że nie ma ani początku ani końca. Angielskie znaczenie słowa nieskończoność "Infinity" wywodzi się z łacińskiego słowa "Infinitas" oznaczającego "bezmiar". Znak nieskończoności można spotkać głównie w nauce, ale też chętnie jest wykorzystywany w biżuterii, na ubraniach, literaturze czy tatuażach. Jego popularność bierze się stąd, że poprzez niepozornie wyglądający symbol można przekazać tak dużo: dla ukochanej osoby - stałość i wierność w związku, dla przyjaciela - znak, że Wasza przyjaźń jest wieczna, dla osób z artystyczną duszą - nieskończoną kreatywność, dla samego siebie - pamięć o tym jak jesteśmy wyjątkowi.
